Blogs

Ik dacht alleen maar aan geld, macht en vrouwen’

Geplaatst op 09-06-2013 door Terpstra & Van Dijke (0 reacties)

Onderzoek, Terpstra, Van Dijke en Van San: Fred zit inmiddels veertien maanden vast op grond van diverse strafbare feiten. Welke precies, weet hij zelf eigenlijk niet eens. Hij denkt dat het in ieder geval gaat om oplichting, ontucht met minderjarigen, afpersing en lidmaatschap van een criminele organisatie. Dat hij zich daarnaast op grote schaal schuldig maakte aan vrouwenhandel, is onbekend bij justitie en hem dus ook niet ten laste gelegd. Pure mazzel, noemt hij dat zelf, want anders had de straf heel wat hoger uitgepakt. Als hij vrij komt, wil hij met een schone lei beginnen. ‘Twee jaar geleden interesseerde het me niet wat ik die meiden aandeed. Ik had echt geen medelijden met hen. Nu ben ik daar anders over gaan denken. Wat ik deed, was fout. Die veroordeling was mijn redding anders had ik nog veel meer ellende veroorzaakt.’

Handelaar in computers, telefoons en vrouwen
‘Ik kom uit een gezin van zeven kinderen. Ik ben de jongste en het enige kind dat mijn ouders samen hebben. Mijn ouders wonen op woonwagenkamp, dus groeide ik op in het kamp. Dat is een wereld apart met eigen waarden en normen. Kinderen krijgen een hele vrije opvoeding. Mijn zus bijvoorbeeld beviel op haar veertiende van haar eerste kind. Volgens de Nederlandse wet is dat kinderverkrachting maar wij kijken daar anders tegenaan. Wij zijn nu eenmaal eerder volwassen dan jullie. Wij leren al vroeg onze eigen regels te maken. Zo leven wij en soms sla je daarbij een verkeerde weg in.’

Kippen rondbrengen
‘Op mijn zesde kwam ik in een internaat terecht. Twee jaar later gingen mijn ouders scheiden. Ik werd gezien als een hopeloos geval, niemand wilde mij hebben. Ik was hyperactief, ADHD noemen ze dat nu. Ik liep continu weg uit het internaat en zwierf al vanaf mijn twaalfde ’s nachts rond op straat. Een leuke jeugd is anders. Mijn vader trok zich nog wel wat van me aan, maar mijn moeder dacht alleen aan zichzelf. Ze was in geen van haar kinderen echt geïnteresseerd. Zo leerde ik al op jonge leeftijd dat ik er alleen voor stond. Dat internaat heeft me echt niet geholpen. Ik zat daar in een dagprogramma. Dat was ’s morgens vroeg opstaan en om kwart over negen ‘s avonds de deur op slot. Op mijn zeventiende ben ik de maatschappij weer in gedumpt en heeft niemand verder ooit nog naar me omgekeken. Vind je het dan gek dat het me weinig interesseerde wat ik anderen aandeed? Ik deed waar ik zin in had. Op het kamp had niemand daar een probleem mee. Misschien was alles anders gelopen als er iemand in mijn leven was geweest die door mijn muur heen gebroken was en me verteld had dat ik te ver ging.’

‘Via het internaat volgde ik de lts en daarna ben ik in de steigerbouw gaan werken. Ik heb ook nog even op de mavo gezeten maar door een verhuizing ben ik daarmee opgehouden. Voor mijn arrestatie zat ik in de telefoon- en de computerbranche. Ik kocht die spullen goedkoop in Duitsland in en verkocht ze daarna in Nederland aan particulieren en bedrijven. Daarnaast had ik meisjes in de prostitutie. Daar ben ik al op mijn achttiende in gerold. Op een dag ben ik gewoon een stripteasetent binnen gestapt, heb een praatje met de barman aangeknoopt en voor ik het wist, boden ze me werk aan. Ik moest “kippen”, zo noem ik die huppelkutjes, rondbrengen. Dat verdiende goed. Je hoefde alleen maar Poolse meisjes uit Polen op te halen en af te leveren op een adres in Nederland of elders in Europa. Natuurlijk moest je er wel voor zorgen dat ze niet zouden vluchten, dus nam je hun paspoort in. Sommige meisjes wisten heel goed waaraan ze begonnen, anderen wilden helemaal niet of hadden er geen benul van wat hen te wachten stond. Je zat uren met die vrouwen in de auto, dus raakte je met hen aan de praat en leerde je hen een beetje kennen. Toch liet het me in die tijd koud dat ik hen in de ellende stortte. Ik stond er niet eens bij stil.’

‘Na een poosje ben ik voor mezelf begonnen. Ik had in Warschau de big bossontmoet en die wilde wel met mij in zee. Die kerel had een eigen zaak, vrouwenhandel was een soort hobby voor hem. Hij leverde me de vrouwen zonder dat ik ervoor hoefde te betalen. Ik kon zelf bepalen wat ik met hen deed. Overigens strekte mijn werkterrein zich uit over heel Europa. Ik had echt naam gemaakt. Voor vrouwen moest je bij mij zijn. Eigenlijk deed ik hetzelfde als in telefoonhandel. Ik verkocht aan de hoogste bieder en zorgde ervoor dat ik winst maakte. Natuurlijk maakte ik me schuldig aan mensenhandel maar op dat moment zag ik niet in dat ik iets verkeerds deed. Ik dacht alleen maar aan geld, macht en vrouwen. Niet zo gek toch, als je weet dat een beetje vrouw al gauw negenduizend euro oplevert?’

Gewoon business
‘De meisjes die voor me werkten, hadden alle nationaliteiten die je je maar kunt bedenken. Ik haalde hen overal vandaan, alleen nooit van het kamp. Dat is je eigen vlees en bloed, daar ga je toch anders mee om. Ik had er wel heel wat Nederlandse meisjes tussen zitten. Hoe ik hen in de prostitutie kreeg? In het begin is het een kwestie van vertrouwen winnen en aftasten, kijken wat zo’n meisje wil en daarna vraag je het haar gewoon. Het heeft me eigenlijk nooit moeite gekost om een meisje zo ver te krijgen. Het kon misschien een week duren, maar uiteindelijk deden ze het allemaal. Ik was daar goed in, niet iedereen is geschikt om in deze branche te werken. Je moet snel kunnen handelen en denken. In principe moet je ook keihard zijn en niet over je heen laten lopen. Ik had niets te verliezen. Dat ik bepaalde risico’s liep, daar hield ik me helemaal niet bezig.’

‘Ik liet mijn meisjes tippelen of huurde een raam voor hen. Een fatsoenlijk raam heb je al voor 45 euro per nacht. Voor een goede plek waar veel aanloop is, betaal je zo’n 100 euro. Andere meisjes bracht ik naar een hoerentent om hen te verkopen. Daar zat ik echt niet mee. Als ik geen tijd meer had om pooier te zijn voor een meisje, gaf ik haar ook wel eens door aan een goede kameraad van mij. Ik had zo mijn mensen die dat soort klusjes voor me deden en mijn vrouwen of de politie in de gaten hielden. Het is allemaal echt niet zo moeilijk maar je moet het wel goed aanpakken en weten met wie je omgaat.’

‘Op jaarbasis had ik verspreid over heel Nederland een stuk of dertig, veertig meisjes voor me werken. Ik hield een meisje nooit te lang op dezelfde plek. Je moet rouleren anders word je door de politie gepakt. Op een avond verdient een vrouw zeven- tot achthonderd euro. Je hoort wel eens dat meisjes al het geld dat ze verdienen aan hun loverboy moeten geven. In mijn ogen is dat een grote fout. Ik wilde wel wat geld zien, maar niet alles. Zo kreeg ik meestal tachtig procent van de verdiensten en zo’n vrouw twintig procent. Je moet niet vergeten dat het gewoon businessis en een keiharde wereld. Ik zal je zeggen dat ze aan mij nog een goede hadden. Als een vrouw haar best deed, gaf ik haar meer dan ze zelf verwachtte. Extra geld, een vakantie, noem maar op. Natuurlijk verdiende ik zo op een makkelijke manier veel geld maar ik moest ook investeren in bijvoorbeeld kamers, voorbehoedsmiddelen en de veiligheid van de meisjes. Ik ben er geen miljonair van geworden maar ik heb er wel een boot, auto en vakantiehuis aan over gehouden. Dat ik er niet meer mee door wil gaan, komt omdat ik anders tegen dat leven ben gaan aankijken. Ik ben gaan inzien dat ik fout bezig was.’

Verdiende loon
‘Met sommige meisjes had ik een seksuele relatie. In die zin kun je me wel met een loverboyvergelijken. Zeker als ik een meisje een extraatje gaf omdat ze hard moest werken. Maar ik gebruikte echt geen geweld of drugs om een vrouw de prostitutie in te krijgen. Waarom zou ik, op mijn manier lukte het toch ook? De meeste loverboys die ik ken, zijn gewone, witte, Nederlandse jongens. Ze doen het voor de fun, niet omdat ze het geld zo hard nodig hebben. Turkse of Marokkaanse loverboys ben ik eigenlijk maar zelden tegengekomen.’

‘Ik denk dat vrouwen het bij mij beter hadden dan bij een loverboy. Geen van hen heeft ooit een aanklacht tegen me ingediend, dat zegt toch genoeg? Dat ik opgepakt ben, heb ik aan de dochter van mijn nicht te danken. Zij heeft aangifte tegen mij gedaan wegens seksueel misbruik. Een grote leugen natuurlijk. Dat meisje was gewoon knettergek op mij. Toen ze erachter kwam wat ik met andere vrouwen had, is ze naar de politie gestapt. Ze wilde me te grazen nemen. Inmiddels heeft ze in het bijzijn van de politie haar excuus aangeboden, maar intussen heb ik wel achttien maanden gekregen. Tegelijkertijd is die straf gewoon mijn verdiende loon. Als de politie had geweten wat ik verder allemaal uitspookte, had ik heel wat langer moeten zitten. Voor mij is dit de eerste keer achter de tralies. Het heeft me aan het denken gezet. Ik heb er veel van geleerd. Over een paar maanden kom ik vrij en wil ik hoe dan ook een nieuwe start maken.’

Portret uit 'Loverboys, een publieke zaak', Terpstra, Van Dijke en Van San. Een uitgave uit 2005 maar niet minder actueel. Een must read  voor iedereen die met loverboyproblematiek te maken heeft. Het boek is niet meer verkrijgbaar. Met dank aan de uitgever SWP kunt u hier het boek digitaal inzien.

 


[1]Citaat, p. 111.

[2]Citaat, p. 113.

Naar overzicht



Afdrukken Doorsturen More Sharing ServicesDelen

Laat een reactie achter:

Reacties

Plaats een reactie