Blogs

De hel waarin jij alles bepaalde, jouw wil wet was

Geplaatst op 19-07-2013 door Redactie CKM (0 reacties)

Slachtofferverklaring voorgelezen tijdens zitting Hof Leeuwarden 14 juni 2013: "Hoe kan ik ooit vertellen wat al die jaren voor mij hebben betekend? Als ik daar ben, daar in het diepste donkerste van mijn herinneringen dan is daar de deur, de loodzware deur die mij tegenhoudt, afschermt zodat ik nooit maar dan nooit meer binnen hoef te gaan in de hel. De hel waarin jij alles bepaalde, jouw wil wet was. Een donker diepzwarte hel die me gemaakt heeft wie ik ben, die schijnbare sterke vrouw van buiten, maar zo kwetsbaar mens van binnen. Die hel afgesloten diep in mij, moet zo blijven, anders breek ik. Mijn gevoelens blokkeren

Koud en klam zweet op m’n rug, mijn kaken die klemmen bij de gedachte alleen aan de, dag in dag uit soms wel dertig of meer per dag, de mannen. In m’n herinnering, telkens weer de bezwete lijven, de verzuurde lucht van drank, de muffe lucht van ongewassen haren. Hun ogen wijd open, de gekken, hun wensen, de toeristen, de mannen in pakken, de stillen, de ergsten. 

Mijn lichaam die die hoeveelheid klanten niet aan kon waardoor ik van beneden scheurde. Mijn lichaam dat jij ondanks dat toch door liet werken terwijl ik verging van de pijn. Mijn lichaam dat na de twee abortussen gelijk weer aan het werk moest. Mijn lichaam dat tijdens longontstekingen en ziekte door moest werken.Mijn lichaam waar ik niet meer mee mocht voelen, omdat ik anders mijn werk niet meer kon doen. Dat lichaam voelt nog steeds niet. Altijd weer bang, bang voor jou. Angst, de twijfel aan mijzelf die misschien wel nooit meer weg zal gaan. Mijn eigen gedachtes en denkwijze die ik van jou nooit mocht hebben, mijn eigen ik die jij wegdrukte. Gedwongen te geloven en te handelen alsof ik nog van je hield. Bij elke twijfel van jouw kant volgde een gruwelijke afstraffing. Een les die ik moest leren. Net zo lang tot de twijfel de overhand kreeg en elke negatieve gedachte over jou voelde alsof ik een misdaad beging. Overgeleverd als ik was aan jouw tirannieke willekeur: Nooit maar ook echt nooit deed ik iets goed. Altijd volgde er een afstraffing. Het constant op mijn tenen moeten lopen. Ik weet niet of ik ooit weer de ik zal zijn die ik eigenlijk was. 

Toen niet, nu niet en misschien wel nooit voel ik mij onbespied, onbewaakt. Elk geluid in de nacht, mijn buurvrouw die laat thuiskomt, een auto die stopt .Het laat me schrikken. Bang voor jouw woede die bij mij de nodige sporen heeft achtergelaten, de gesp van je riem, je brandende sigaretten, jouw favoriet, de dweilstok, het niet weten of ik de volgende dag zou halen, het onvoorspelbare.

Als de zon schijnt, zelfs dan werpt die een schaduw over m’n gezicht als de huid in m’n gezicht lichter blijft van jouw sigaret in mijn gezicht. Het litteken boven m’n neus dat me elke dag weer herinnert aan jou, jouw hand voor me met die stok. 

Voor geld heb je mijn leven meer dan tien jaar tot een hel gemaakt. Heb je mij mijn onschuld afgenomen. En nog steeds leef ik dagelijks met de gevolgen. Zowel lichamelijk, psychisch als financieel.

Sinds de datum van vandaag bekend is en deze zittingsdag steeds dichterbij kwam, voelde ik de spanning toenemen. Ik leefde op mn hoede en leef nu nog meer op mn hoede. Dat gevoel, die alles overheersende onrust van altijd over mn schouder te moeten kijken, werd alleen maar bevestigd rond de proformazittingen. Via Facebook benaderden jouw zus en jouw nichten mij opeens met ‘vriendschapverzoeken’. Of het bezoek van jouw zwager. ….het ogenschijnelijke vriendelijke bezoek maar met duidelijke zwarte ondertoon.Bedreigd worden met een glimlach.

De tijd dat ik noodgedwongen nog in … moest wonen heb ik als een zware last ervaren. Na mijn verhuizing voelde dat een beetje als een opluchting.Het gevoel om me iets vrijer te kunnen bewegen wou ik behouden.Het testament wat ik op heb laten stellen indien mij iets overkomt, de verhuizing, de aangifte. Allemaal om enigszins controle te krijgen over onze veiligheid. Om een punt achter mijn verleden te kunnen zetten. Dat kleine beetje voelde voor mij al als dé wereld. Al kan ik er ook echt niet meer van maken dan een klein beetje.

De spanningen die een rechtszaak met zich mee brengt, heb ik nooit goed kunnen overzien. Laat staan de reacties op de uitspraak. Hele lieve reakties, maar ook hele kwetsende. Voor mij was de uitspraak de erkenning van wat jij mij hebt aangedaan.Ik deed aangifte toen ik ver genoeg bij je vandaan was.Toen ik voldoende kracht verzameld had.Wat de uitkomst van vandaag ook zal zijn: Ik weet dat dit verleden mij altijd zal blijven achtervolgen."

Lees hier het rechtbankververslag "Bekentenis van een gewelddadige loverboy'  of commentaar bij het vonnis 'Schadevaststelling mensenhandel'.

Noot: Omwille van de privacy van het slachtoffer / aangeefster zijn delen van de verklaring niet opgenomen. 

 

Reacties

Plaats een reactie